درباره همیاری

می‌خواهم داستان خانواده‌ام را برایتان تعریف کنم. «همیاری» هم مانند بسیاری از خانواده‌ها، با دوستی چند نفر شکل گرفت؛ افرادی که اهداف مشترکی در زندگی‌شان داشتند. یکی از فعالیت‌های آن‌ها در اوقات فراغت، یاری‌رساندن به دیگران بود؛ گاهی ساندویچ درست می‌کردند و میان افراد آسیب‌دیده توزیع می‌کردند، بعضی شب‌ها نذر جمع می‌کردند و آن را به غذای گرم تبدیل کرده و شبانه بین کارتن‌خواب‌ها پخش می‌کردند.

تا اینکه یک روز، طبق عادت گذشته، به سراغ کودکانی رفتند که به‌دلیل فشار اقتصادی و مشکلات خانوادگی مجبور بودند به‌جای مدرسه، کار کنند. یادم رفت بگویم والدین من — چه در تحصیلات دانشگاهی و چه در محل کار — متخصص آسیب‌های اجتماعی بودند، اما اینجا دنیای متفاوتی بود؛ دنیایی پر از فرشته‌هایی که با هر تعریف آکادمیک و قانونی، هر چیزی بودند جز «کودک». انسان‌های بزرگِ کوچکی که سختی‌های زندگی خیلی زود بر شانه‌هایشان سنگینی می‌کرد. اینجا چشم‌هایشان حرف می‌زد، دست‌هایشان عشق هدیه می‌داد؛ انگار آن‌ها بودند که برای یاری دادن به خانواده ما آمده بودند.

از همان روز، زندگی بسیاری از اعضای خانواده همیاری تغییر کرد. این کودکان کار جزئی از زندگی‌شان شدند و خانواده همیاری به‌تدریج بزرگ‌تر شد. جالب اینکه بسیاری از اعضای تازه، خانوادگی به همیاری می‌پیوستند: پدر، مادر، خواهر و برادر. همه دست در دست هم، هدفی مشترک را دنبال می‌کردند: اینکه هیچ کودک زیر ۱۸ سالی به‌جای مدرسه، سرِ کار نباشد و فرصت عادلانه‌ای برای رشد و پیشرفت داشته باشد.

هرکس به‌گونه‌ای کمک می‌کرد: یکی با حرف‌هایش به بچه‌ها امید می‌داد، یکی حمایت مالی می‌کرد؛ معلمانی بودند که تدریس می‌کردند، پزشکان و دندان‌پزشکان و روان‌شناسانی که با تخصصشان کمک می‌رساندند، و هنرمندانی که هم هنر می‌آموختند و هم دنیایی شادتر و پرامیدتر می‌ساختند.

امروز جمعیت خانواده ما بزرگ‌تر شده است. حالا ساختاری منظم شامل هیئت‌رئیسه، بخش مالی، معاونت حقوقی و… داریم و همیاری با شماره ۴۵۹۵۹ در وزارت کشور ثبت شده است. همان کارهای گذشته همچنان انجام می‌شود، اما بسیار دقیق‌تر، حرفه‌ای‌تر و با اثرگذاری بیشتر.

خانواده همیاری باید خیلی بزرگ‌تر شود تا روزی اصطلاح «کودک کار» از فرهنگ لغات این سرزمین حذف شود. و این آرزو تنها با همیاری من و شما محقق خواهد شد.