برای تمام مردم تهران شاید چهارشنبه‌ای بود مانند تمام چهارشنبه‌های دیگر؛ برای ما امّا روز خاصی بود که از مدّت‌ها قبل منتظرش بودیم و برایش برنامه‌ریزی کرده بودیم. ترافیک تهران مثل همیشه تمامی نداشت و ما بی‌قرار رسیدن به مقصد و دیدن آن لبخندهای دوست داشتنی، سختی و دوری راه را فراموش کرده بودیم. کوله بار سفر بسته بودیم، این‌بار به قصد دیدار فرزندان خانواده همیاری در استان سیستان و بلوچستان. به هر طریق رسیدیم و مهمان سرزمین پهناور سیستان و بلوچستان شدیم. طبق قرار قبلی میزبان ما دانشگاه سیستان و بلوچستان بود که امکان اسکان همیاران در استادسرای این…

کاش تغییر تقدیر آدم‌ها به اندازهٔ شاد کردن دل کودکان آسان بود. آن وقت کفش پولادی می‌پوشیدیم برای تغییر تقدیر مردمان خطهٔ پهناور سیستان و بلوچستان؛ که سهم‌شان از زندگی، دلِ بزرگ و صبرِ بی‌پایان و مهرِ بی‌چشمداشت است. اگر تا به حال مهمان این مردم شده باشید، حتماً نمک‌گیر مهمان‌نوازی بی‌نظیرشان شده‌اید. این مردم دست‌شان خالی است، امّا قلب بزرگی دارند که لایق بهترین‌ها هستند. همیاران ما هم که طعم شیرین لطف مردمان شریف سیستان و بلوچستان را چشیده‌اند، کودکان این استان را یکی از اولویت‌های خانوادهٔ همیاری قرار دادند. گرچه بضاعت‌مان اندک بود و به اندازهٔ تعدادی کفش…